หวานรัก นักบาส ♥ [1]

มทิรา' short story ประจำเดือนตุลาคม 2554

 .

.

.

          “เถอะนะ เอย! ถ้าเธอช่วยฉัน บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่มีวันลืมเลยจริงๆ นะ!”

            “ง่า... ระดับเธอเนี่ย ยังต้องการให้ฉันช่วยอีกเหรอโซจัง -_-;”

            บรรยากาศในห้องเรียนเช้านี้ก็จ้อกแจ้กจอแจเหมือนทุกวัน แต่สถานการณ์บีบคั้นตรงโต๊ะเรียนของฉันกำลังจะปลิดวิญญาณฉันอยู่แล้ว T_T เพราะทันทีที่ฉันก้าวเข้ามานั่งปุลงบนเก้าอี้ แก๊งสามสาวสามสัญชาติ โซจังสาวเกาหลี ฮานะสาวญี่ปุ่น และจื่นเหว่ยสาวจีนที่สวยพริ้งระดับดาวเด่นของโรงเรียนทั้งสามคนจนถูกซุบซิบว่าคงคัดหน้าตาก่อนเลือกเข้ากลุ่ม แถมยังไม่ได้สนิทอะไรกับฉันมากมาย แค่รู้จักกันในฐานะเพื่อนร่วมห้อง ก็มารุมล้อมขอความช่วยเหลือจากฉันเนี่ย

            “ต้องการสิ ฉันต้องการเธอนะ เอยาวดี >O<”

            กรี๊ด! ไม่ต้องถึงกับเรียกชื่อจริงฉันก็ด๊าย!~ ทำไมตอนฉันเกิดต้องเป็นช่วงที่พ่อถูกส่งไปดูงานที่พม่าตั้งหลายปีด้วยนะ พอฉันเกิดมาเลยถูกตั้งชื่อว่าเอยาวดีที่เป็นแม่น้ำสายสำคัญของพม่าอ่ะ แถมตอนนี้ดั๊น! ตรงกับชื่อนางเอกละครเรื่องทาสรักที่จบไปด้วยเรตติ้งถล่มทลายเข้าให้อีก เวลาถูกขานชื่อจริงทีไร ฉันก็กลายเป็นจุดสนใจได้ทุกที T.T (แม้กระทั่งในห้องเรียนที่น่าจะได้ยินกันจนเบื่อแล้วแบบนี้เนี่ย! แง...)

            ฉันเม้มริมฝีปากนิดหนึ่งอย่างชั่งใจ บอกตรงๆ ว่าคำขอของโซจังทำให้ฉันกลัวนะ... กลัวว่าหากรับปากฉันอาจสูญเสียคนสำคัญไปอย่างง่ายแสนง่าย แต่...

แต่ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะยกมาปฏิเสธได้เลยนี่นา

            “ก็ได้” ฉันเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้ราบเรียบ พร้อมรอยยิ้มละไมในแบบที่พยายามฝืนหัวใจตัวเองอย่างเต็มกำลัง

“ฉันจะช่วยเธอเรื่อง ‘ฮวาซุน’ เอง...”

            ปาร์ค ฮวาซุน เป็นหนุ่มเกาหลีโดยกำเนิด บ้านเกิดอยู่โซล แต่ย้ายมาเป็นเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียนฉันเมื่อสี่เดือนก่อนเพราะโค้ชของเราซื้อตัวมาเพื่อเข้าร่วมทีมบาสเกตบอลเยาวชนทีมชาติ ฉันเองก็เป็นหนึ่งในทีมหญิงที่ต้องฝึกฝนเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันในมาเลเซียช่วงต้นปีหน้าเหมือนกัน ทำให้เราต้องติดรถโค้ชไปสนามกีฬาพร้อมกัน และใกล้ชิดกันไปโดยปริยาย

            แล้วด้วยความที่เขาเป็นหนุ่มเกาหลีอินเทรนด์ แถมหล่อเด้งหน้าใส แล้วยังใส่แว่นแบบเนิร์ดละลายใจ~ =///= แถมมาอยู่ไม่เท่าไรก็พูดไทยปร๋อ เทพอ่ะ! (ถึงจะไม่ชัดเอาซะเลยก็เถอะ) เลยทำให้ฉันรู้สึกกับเขา...

            มากเกินกว่าเพื่อนร่วมทีมที่สนิทสนมกันธรรมดาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...

            “ทำอะไรอยู่น่ะเอย”

            เสียงทักภาษาไทยสำเนียงแปร่งหูดังขึ้นใกล้ซะจนฉันสะดุ้งโหยง ก่อนหันมองเขาที่ยื่นกระป๋องน้ำอัดลมมาให้ อ่า... คนบ้า! จะหล่อไปไหนยะ -///-

            “กำลังหัดจั๊มป์ชู้ตทางโทรจิตอยู่มั้ง -_-+”

            พอประชดไปแบบนั้นพร้อมกับรับน้ำอัดลมกระป๋องมา คนไม่สันทัดภาษาไทยก็นั่งลงข้างๆ พร้อมกับทำหน้าเอ๋อรับประทานซะงั้น ฮา งงอ่ะดิ๊! ตอนนี้พวกเราอยู่ในโรงยิมกันแล้ว แต่เพราะโค้ชมีธุระเลยพาเรามาปล่อยไว้ที่นี่ซะเร็ว แล้วแว้บไปไหนไม่รู้ ในสนามตอนนี้มีเพื่อนร่วมทีมของพวกเราที่มาถึงแล้วกำลังชู๊ตใต้แป้นเล่นกันไปพลางๆ อยู่สี่ห้าคน เมื่อสักพักใหญ่ๆ ฉันก็เห็นฮวาซุนลงไปเล่นด้วยอยู่นะ แต่พอละสายตาแป๊บเดียวก็หายไปซื้อน้ำมาซะละ

            “โทรจิก? คืออะไรเหรอ??”

            ฉันหัวเราะคิกคัก ปล่อยให้หนุ่มเกาหลีหน้าใสงุนงงกับคำแปลกๆ ที่ไม่เคยได้ยินไป ก่อนสอดนิ้วเข้าล็อคของกระป๋องน้ำ แล้ว... สังหรณ์ใจแปลกๆ เลยหันปากกระป๋องไปทางฮวาซุนก่อนดึงสลักออกแค่เสี้ยววินาที และ...อย่างที่คิด -_-* น้ำอัดลมซึ่งน่าจะถูกเขย่ามาระหว่างทางก็พุ่งฟู่ใส่ ‘ตัวการ’ ทันที

            “오옷 [โอ๊ะ!]”

            ฮวาซุนอุทานเสียงหลงด้วยสำเนียงแปลกๆ ก่อนขยับลุกหนีทั้งที่ไม่ทันแล้ว ตอนนี้เสื้อผ้าหน้าผมของเขาเปียกซ่กไปด้วยน้ำรสหวานผสานซ่าที่บางจุดยังเป็นฟองติดอยู่เลย ชิ! คิดจะแกล้งฉัน โดนเข้าเองเป็นไงล่ะ

            “깜짝이야~ [ตกใจหมดเลยอ่ะ T^T]”

            ฉันกะพริบตาปริบๆ มองคนตัวสูงที่ถอดแว่นออกมาเช็ดกับเสื้อเปียกๆ นั่น ก่อนเอ่ยถามแบบขำๆ

            “พูดอะไรของนายน่ะ แปลด้วยดิ”

            ฮวาซุนเงยหน้าขึ้นมองมา ก่อนคลี่รอยยิ้มกวนใจ

            “จ้างให้ก็ไม่บอก :p”

            แน่ะ! จำคำที่ฉันเคยพูดไปใช้อีกละ ฉันแกล้งทำหน้ามุ่ยใส่ ก่อนลุกจะเดินหนีไปเล่ยในสนามกับเพื่อนๆ บ้าง หากแต่ก็เหมือนเวรกรรมสมัยนี้ติด Wi-Fi แค่ฉันลุก เท้าก็เหยียบน้ำอัดลมที่หกบนพื้นแล้วลื่นพรืด!

            “กรี๊ดดด”

            กรีดร้องไม่ทันจบก็รู้สึกถึงแรงกระชากที่เอวจากทางด้านหลัง ฉันไม่ล้ม... เพราะฮวาซุนรั้งตัวฉันไว้ได้ทัน แต่เพราะมือนั้นโอบเอวฉัน ทำให้แว่นที่เขากำลังเช็ด ร่วงลงไปที่พื้นและ...

        เพล้ง!

            งาน... เข้า...

สินะ U_U

            ฉันรู้ว่าฮวาซุนสายตาสั้นมาก ชนิดที่ว่าหากไม่ได้ใส่แว่น เขาจะเห็นฉันที่ยืนอยู่ข้างหน้าแบบห่างกันแค่ครึ่งก้าวเหมือนตอนนี้ เป็นแค่ภาพมัวๆ เบลอๆ เท่านั้น =_= และแม้ว่าเขาจะคิดร้ายกับฉันก่อน (แกล้งเขย่ากระป๋องน้ำอัดลม) แต่การที่เขาทั้งเปียก ทั้งทำแว่นตกแตก ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือฉัน

            เพราะฉะนั้น ‘คนดี’(?) แบบฉันเลยต้องรับผิดชอบยังไงล่ะ

            “ระวังสะดุดพุ่มไม้นะ เห็นไหม เขียวๆ น่ะ”

            “เห็นอยู่ ลางๆ T^T”

            อดไม่ได้ที่จะแอบขำนิดๆ ตอนจูงแขนฮวาซุนให้เดินตามมาล้างเนื้อล้างตัวที่ก๊อกน้ำนอกอาคาร เพราะเขามองอะไรแทบไม่เห็นเลย ฉันจะรับผิดชอบด้วยการช่วยจูงเข้าห้องน้ำชายก็ใช่ที่ จะเรียกเพื่อนทีมชายมาช่วยก็ใช่ที่อีก ก็ฉันผิดเองอ่ะ (._. ) ฮวาซุนเดินตามฉันมาต้อยๆ สะดุดบ้าง อะไรบ้าง โชคยังดีที่ไม่ล้มหัวฟาดพื้นความจำเสื่อมไปอะไรไป ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น โค้ชคงลงโทษฉันขั้นรุนแรงโทษฐานที่ทำให้มือหนึ่งของทีมชายได้รับบาดเจ็บจนลงแข่งไม่ได้ เหอๆ

            “เอ้า ถึงแล้ว”

            ฉันจับมือเขาให้จับก๊อกน้ำ แล้วปล่อยให้ฮวาซุนล้างหน้าล้างแขนที่เปียกซ่กไปด้วยน้ำอัดลมสีเข้ม แต่ล้างไปล้างมา หมอนี่ก็ถอดเสื้อมาซักน้ำเปล่าซะงั้นอ่ะ! O_O! โอ้... ซิคแพ็คเอย โอโม่เอย (สลบดีกว่า T///T)

          ซ่า! “ว้าย >_< เล่นบ้าอะไรเนี่ย ฮวาซุน!”

            คนถูกดุหัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจใหญ่เมื่อรองน้ำมาสาดใส่ฉันให้เปียกไปด้วยอีกคนได้ หน็อย... ฉันมองเขาอย่างอาฆาตพยาบาท ก่อนคลี่รอยยิ้มเหี้ยมสนิทแล้วขยับหลบฟุ่บไปยืนข้างหลังเขา แน่นอนว่าฮวาซุนมองตามไม่ทันเพราะความที่สายตาสั้น(มาก) เขาหันมองซ้ายขวา ก่อนขยับเสื้อเปียกน้ำขึ้นพาดบ่า

            “เฮ้! น้ำมันกระเด็นมาโดนฉันนะ!”

            อ๊ะ...

            พลาดเองสินะเรา TxT

            “จับได้แล้ว~” คนตัวสูงตรงหน้าหันขวับมาคว้าข้อมือฉันทันพอดีก่อนที่ฉันจะหนีไปหลบที่อื่น ฉันเลยได้แต่ฮึดฮัดๆ ก้มหน้าก้มตาพยายามแกะมือเขาออก แต่พอแกะเท่าไหร่ก็แกะไม่ออกเลยเงยหน้าขึ้นมองเขม่นคนตรงหน้าแทน โดยไม่ทันรู้เลยว่าการกระทำนั้นจะทำให้ฉันเองที่เป็นฝ่ายชะงัก... เพราะใบหน้าอ่อนใสที่ปราศจากแว่นตากรอบเหลี่ยมมาบดบังความหล่อ -///- โน้มลงมาเกือบชิดหน้าฉัน พอหลุบตาลงต่ำ... อีตาบ้านี่ก็ไม่ได้สวมเสื้ออีก! ฉันหลับตาปี๋ มือก็พยายามแกะพยายามหยิกมือหนาที่พันธนาการมือฉันไว้อยู่ตอนนี้ด้วยหัวใจที่สั่นรัว

            “ปละ... ปล่อยสิ”

            “.....”

            “ปล่อยฉันนะ ฮวาซุน!”

            “เอย...”

“.....”

“คือผม...”

“ปล่อย!!!” ฉันร้องบอกเสียงดังพร้อมกับผลักอกเขาออกด้วยอารามตกใจ ก็... ก็... ก็ฮวาซุนน่ะ โน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนๆ รดหูฉันอ่ะ ฉันก็ตกใจสิ! T///T เลยผลักเขาซะกระเด็นไปชนเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ และเกือบจะวิ่งหนีอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่นึกขึ้นได้ว่าเขามองไม่เห็นทาง ห้ามทิ้ง TOT!

ฮวาซุนอึ้งไปแค่ไม่นาน ก็กะพริบตาปริบ แล้วบอกออกมาสั้นๆ

“ผมขอโทษ”

ท่าทีหงอยๆ ของเขาทำให้ฉันรู้สึกผิดยังไงไม่รู้ (ทั้งที่สิ่งที่เขาทำก็ควรให้ฉันตกใจไม่ใช่เหรอ T_T) พอฉันค่อยก้าวเข้าไปหา... ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทอวาบในจิตใจ ก็ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ คำวอนขอให้ช่วยของโซจังถึงดังก้องขึ้นมาในสมองเอาตอนนี้

‘เธอสนิทกับเขานี่ ติดต่อฮวาซุนให้ฉันทีสิ เอย นะๆ ช่วยบอกเขาหน่อยว่าพรุ่งนี้เที่ยงฉันจะรออยู่โต๊ะในสุดในห้องสมุด ถ้าเขามา ฉันจะสารภาพรักกับเขาเอง ^-^’         

“....”

โซจังเป็นสาวฮอต ชนิดที่ไม่รู้ว่าเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ ทั้งในโรงเรียนและนอกโรงเรียน หากฉันช่วยนัดและฮวาซุนตกลง... ก็เป็นที่แน่นอนเกือบร้อยเปอร์เซ็นแล้วว่าฉันเองเป็นคนผลักเขาออกไปไกลกว่าเดิมด้วยสองมือของตัวเอง ซึ่ง... ฉันไม่อยากทำเลย แต่... แต่...

 “พรุ่งนี้ว่างไหม ฮวาซุน”

โดยไม่ทันคิด ฉันก้าวไปยืนตรงหน้า มองสบตาเขาและเอ่ยออกไปอย่างเฉยชาจนแม้แต่ตัวเองยังตกใจ ฮวาซุนเงยมองมา เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งเป็นเชิงสงสัย

ฉันกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ ก่อนเอ่ยบอกไปในเรื่องที่น่าจะง่าย หากที่จริงแล้วช่างยากเย็นเหลือเกิน

“ตอนเที่ยง เพื่อนฉันจะรออยู่โต๊ะในสุดของห้องสมุด”

“.....”

“ถ้า... ถ้านายจะมา...”

 “เข้าใจแล้ว”

เขาเอ่ยแทรกมา ทั้งที่ฉันยังพูดไม่ทันจบ ก่อนยกแว่นที่กระจกตาซ้ายร้าวแบบว่ายับเยินขึ้นสวมด้วยใบหน้านิ่งเรียบจนน่ากลัว... ร่างสูงเดินผ่านฉันไปโดยไม่พูดจาหรือแม้แต่หันมามอง เรียกให้ฉันวิ่งตามไปอย่างเคย เขาก้าวเดินจากไปอย่างเมินเฉย... ในแบบที่ฉันไม่เคยรู้จักฮวาซุนด้านนี้มาก่อน

เอนกายพิงเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ก่อนก้มลงมองรองเท้าผ้าใบของตัวเองอย่างอัดอั้น ฉันทำถูกแล้วใช่ไหม... ฉันรับได้ใช่ไหมถ้า...

ถ้าจากนี้ไป เราจำเป็นต้องห่างกัน...

อ่านต่อ คลิกเลยจ้า