พฤกษ์
พฤกษา พงไพร สายชล
สุขอุดมมากเหลือแมกไม้
สกุณา สัตว์ป่ามากมาย
หมู่ภมรตอมไต่ดอกไม้งาม

"ทะเลใจ"

ดั่งคลื่นถ่าโถมโหมแรง
ในดวงใจดวงจิตปรวนแปร
ดั่งพายุกลางทะเลคลั่ง
พัดกระหน่ำ
ยามท้อ ยามทุกข์ ยามเศร้า
กว้างใหญ่..ลึก สุดหยั่ง
สุดจะคาด สุดจะเดา ใจคน
เปรียบดั่งคลื่นโหมชัดฝั่ง
แปรเปลี่ยนไปตาม...อารมย์
บางทีแรง บางทีสงบ น่าฉงน
นี่แหละใจคนดั่งคลื่นลมในทะเล
กว้างเกิน ลึกเกิน
ใครจะเข้าใจ..ถ้าไม่ใช่ตัวเราเอง
คุยกับตัวเองบ้างเมื่อคราเศร้า
เพราะมีแต่ตัวเรากับหัวใจ
ใช่ขอใครให้เห็นใจน่่าละอาย
แม้ปัญหาถั่งโถมดั่งคลื่นลมซัด
แต่เมื่อมันพัดพามาไม่นานคงหาย
อยู่กับตัวเองบ้าง อยู่กับหัวใจ
ใช่ว่าใครมาบงการชีวิตเรา
ท้องทะเลแห่งนี้กว้างใหญ่นัก
จงตระหนักไว้เถิดเราคุมได้
อย่าปล่อยตัวตามอารมย์..ตามจิตใจ
แต่จงใช้สำนึกเปรียบดั่งเรือฝ่าคลื่นแรง