ประวัติผู้เขียน คินดะอิจิ โคสุเกะ !!!
ตอนก่อนหน้า ตอนถัดไป

ประวัติผู้เขียน คินดะอิจิ โคสุเกะ !!!
เกริ่นเรื่อง: เรามาทำความรู้จักกับผู้เขียนคินดะอิจิรุ่นปูกันเหอะ
5 ธ.ค. 54 , View: 987 , Post : 0


โยโคมิโซะ เซชิ ผู้สร้าง คินดะอิจิ โคสุเกะ ;')

หลายคนอาจจะเคยดูการ์ตูนเรื่อง คินดะอิจิ กับคดีฆาตรกรรมปริศนา ทำให้ได้รู้จักกับนักสืบชือดัง คินดะอิจิ ฮาจิเมะ  เอ๊ะ ๆๆ แต่อย่าเพิ่งมองข้ามไป ทุกครั้งที่ฮาจิเมะไขคดีจะต้องพูดคำว่า "ขอเอาชื่อปู่เป็นเดิมพัน" ปู่ที่ฮาจิเมะพูดถึงจะเป็นใครที่ไหนได้นอกจาก คินดะอิจิ โคสุเกะ  วันนี้เราจะมาทุกคนมารู้จักกับประวัติของคินดะอิจิ โคสุเกะ นักสืบชื่อดังของปรมจารย์สืบสวนของญี่ปุ่นอีกคนหนึ่งคือ อาจารย์โยโคมิโซะ เซชิ ค่ะ วันนี้เราจะพามารู้จักอาจารย์และนิสัยของอาจาย์ค่ะ 

 โยโคมิโซะ เซชิ (Yokomizo Seishi) นักเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนชื่อดังเจ้าของผลงาน คินดะอิจิยอดนักสืบ ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในหลายประเทศเอเชีย เขาเกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2445 ที่เมืองโกเบ จังหวัดเฮียวโกะ ประเทศญี่ปุ่น และเสียชีวิต เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม 2524 ที่เมืองโตเกียว

ม้ว่า โยโคมิโซะ เซชิ จะจากโลกนี้ไปนานร่วม 17 ปีแล้วก็ตาม...แต่ผลงานนวนิยายแนวสืบสวนสอบสวนกลับโด่งดัง และมีคนรุ่นหลังๆ ให้การต้อนรับอย่างมากมาย ทั้งในญี่ปุ่นและมีการนำไปแปลเป็นภาษาต่างๆ อีกหลายประเทศ นั่นแสดงให้เห็นว่าคุณค่าในนวนิยายหลายเรื่องที่สร้างสรรค์ขึ้นมา นอกจากจะไม่ลดน้อยด้วยค่าแล้ว ยังทรงคุณค่าและสามารถจะอยู่เหนือกาลเวลาอีกด้วย

  

และต่อไปนี้ เป็นบทสัมภาษณ์ โยโคมิโซะ เรียวอิจิ บุตรชายของ โยโคมิโซะ เซชิ ผู้เขียนหนังสือชุด คินดะอิจิยอดนักสืบ ซึ่งได้เข้าไปสัมภาษณ์ เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2550 ที่บ้านของโยโคมิโซะ เรียวอิจิ ที่เซโจกะกุเอ็นมาเอะ กรุงโตเกียว โดยได้รับความร่วมมือจาก คุริตะ อากิโกะ JFC และสำนักพิมพ์บลิส **แอดมินจะเอามาที่น่าสนใจเท่านั้นน่ะค่ะ แต่หากอยากอ่านให้ครบก็สามารถอ่านได้ที่เว็บ http://www.oknation.net/blog/nirunsak/2008/05/13/entry-1



ปีใหม่คนส่วนใหญ่จะไปทำบุญที่วัด งานเทศกาลต่างๆ ก็เข้าวัดเหมือนกัน ถ้ายังงั้นแสดงว่าพ่อของคุณมีความรู้มากมายหลายด้านด้วย?
ส่วนใหญ่มาจากการอ่านหนังสือครับ มีน้อยมากที่พ่อจะออกไปหาข้อมูลด้วยตัวเอง เพราะพ่อป่วยเป็นวัณโรคตั้งแต่ยังหนุ่ม เลยเดินทางไกลแทบไม่ได้ แต่ก็เป็นคนรักการอ่านมาก เวลาพ่อสงสัยอะไรแม้เพียงเล็กน้อยก็จะออกไปร้านหนังสือ ซื้อหนังสือกลับมาอ่าน บ้านเราเลยมีหนังสือมาก ความจริงเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ที่นักเขียนจะต้องมีหนังสือเยอะ แต่หนังสือของพ่อมีหลายประเภท ทั้งที่เกี่ยวกับละครคาบูกิ แผนที่เก่าสมัยเอโดะ นิยายสืบสวนภาษาอังกฤษ วรรณกรรมของประเทศต่างๆ อาทิเช่น เยอรมันก็ผลงานของเกอเธ่ ฝรั่งเศสก็ของกีย์ เดอ โมปัซซัง อังกฤษก็ชาร์ลส์ ดิคเกนส์ เชคสเปียร์ รัสเซียก็เชคอฟ ตอสโตเยฟสกี
พ่อยังชอบซื้อหนังสือให้ผม เวลาไปเดินเล่นด้วยกัน พ่อจะต้องแวะร้านหนังสือซื้อหนังสือให้ผมเสมอ ไม่ใช่ครั้งละเล่มสองเล่ม แต่ทีละสิบยี่สิบเล่ม มีทั้งพวกนิทาน นิยายทั่วไปแบบเดียวกับที่ผู้ใหญ่อ่าน แล้วก็หนังสือพวกประมวลภาพเขียนของจิตรกรชื่อดัง

ในเรื่องโจะโอบะชิ(นางพญาผึ้ง)มีการพูดถึงการถักนิตติ้ง..คุณพ่อถักนิตติ้งเป็นด้วยหรือ?

คินดะอิจิยอดนักสืบ 14 ตอน ผึ้งนางพญา


ครับ ช่วงสงครามพ่อไม่มีงานเข้ามา มีเวลาว่างมาก พ่อไม่รู้จะอะไรทำ เลยหานิตยสารสตรีมาอ่าน พอดีในนั้นมีคอลัมน์แนะนำการถักนิตติ้ง พ่อตั้งอกตั้งใจอ่าน แล้วก็หัดถักจนเป็น แถมคิดลายของตัวเอง ถักออกมาเป็นเสื้อไหมพรมสวยมาก ไม่เหมือนแบบที่วางขายที่ไหนเลย พ่อถักเสื้อให้ผมแล้วก็พี่สาวกับน้องสาว พอใส่เสื้อออกไปเล่นข้างนอก พวกคุณป้าข้างบ้านก็ชมว่า เสื้อสวยจัง คุณแม่ถักให้เหรอ ผมก็ตอบว่า เปล่า...พ่อถักให้ ทำเอาคุณป้าตกใจไปตามๆ กัน (หัวเราะ)...น่าเสียดายที่ตอนนี้เสื้อไม่เหลืออยู่แล้ว ส่วนหนึ่งเพราะพอใส่ไปได้สักพัก พ่อก็เอาเสื้อมารื้อทิ้ง แล้วถักเป็นของอย่างอื่นให้พวกผมอีก...

>ทั้งๆ ที่ทำงานหนักแล้วคุณพ่อเอาเวลาที่ไหนมาถัก?
เปล่าครับ ตอนนั้นพ่อว่างงาน เพราะช่วงสงครามนิยายสืบสวนแทบจะเขียนไม่ได้เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร พ่อเป็นพวกเสรีนิยมและต่อต้านสงคราม เลยถูกเพ่งเล็งจากทางกองทัพญี่ปุ่น พ่อเคยถูกตำรวจชุดพิเศษตามมาเฝ้าสังเกตการณ์ถึงใกล้ๆ บ้าน เพราะนึกว่าเป็นสายลับ ด้วยเหตุนี้ จึงแทบไม่มีสำนักพิมพ์ไหนมาขอให้เขียนนิยายสืบสวน เว้นแต่เรื่องแนว 'โทริโมโนโช' (นิยายสืบสวนย้อนยุคของญี่ปุ่น) อาทิเช่น เรื่อง 'นิงเงียวซะชิจิโทริโมโนโช' ของพ่อ ซึ่งกลับได้รับความนิยมจากพวกทหารที่ไปรบ

แล้วพอสงครามสงบก็เริ่มเขียนนิยายสืบสวนได้อีก...ช่วงที่คุณพ่อมีงานยุ่งมากๆ ท่านใช้เวลาทำงานวันละเท่าไร?
สงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลงในปี 2488 วันนั้นแทนที่จะร้องไห้ พ่อกลับยิ้มร่า บอกว่าในที่สุดเวลาของฉันก็มาถึง ต่อไปนี้ จะตะลุยเขียน (นิยายสืบสวน) ให้เยอะๆ เลย ช่วงสงครามถึงอยากจะเขียนก็เขียนไม่ได้ พ่อจึงได้แต่นั่งคิดโครงเรื่อง หาข้อมูล แล้วก็เก็บออมเรี่ยวแรงไว้ แล้วในช่วงปี             2488-2489       จึงได้เขียนเรื่อง ในห้องที่ปิดตายไปลงในนิตยสาร 'โฮเซกิ' ซึ่งเรื่องนี้ได้รับรางวัลชมรมนิยายสืบสวนแห่งประเทศญี่ปุ่น ครั้งที่ 1 หลังจากนั้น ก็มีนิตยสารและสำนักพิมพ์ขอร้องให้เขียนเรื่องไปลงมากมาย ช่วงที่รับงานมาก บางทีพ่อมีนิยายเขียนเป็นตอนๆ ให้นิตยสารถึงเดือนละ 4 ฉบับ คนของสำนักพิมพ์ต้องมานอนเฝ้าที่บ้าน พ่อก็เขียนให้ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวฉบับ A ได้ 5 แผ่น ฉบับ B ได้ 10 แผ่น ผมทึ่งพ่อมากตรงที่พ่อสามารถแยกแยะแต่ละเรื่องได้
บางคืนพ่อเขียนได้ถึง 50-60 แผ่น แล้วไม่ว่าเรื่องไหนก็มีตัวละครมากมายสลับซับซ้อน ไม่รู้ว่าพ่อจำได้อย่างไร โดยที่ไม่เอาตัวละครของฉบับ A ไปปนกับฉบับ B เลย ที่สำคัญ คือพ่อเป็นคนที่จะไม่ยอมเขียนร่างในกระดาษอย่างเด็ดขาด ทุกอย่างจะอยู่ในหัวหมด เวลาต้องการจัดระเบียบสมองของตัวเอง พ่อจะออกไปเดินนอกบ้านทีละ 5-6 ชั่วโมง ออกไปตั้งแต่เช้า จนดึกดื่นก็ยังไม่กลับ เคยต้องขอให้ตำรวจตามหาตัวนับครั้งไม่ถ้วนล้วก็ไปเจอพ่อยืนเหม่ออยู่กลางทุ่ง เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหน้าบึ้งอยู่คนเดียว สมัยนั้นพ่อใส่ชุดกิโมโน สายคาดกิโมโนจะหลุดลุ่ยยาวระพื้นเหมือนหาง พ่อก็เดินลากหางวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น จนบางคนหาว่าพ่อบ้าไปแล้ว...

>(หัวเราะ) แต่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องเลยใช่ไหมว่าถูกมองอย่างนั้น?
ไม่รู้เรื่องเลย หนวดเคราก็ไม่ยอมโกนหลายวัน สายคาดกิโมโนก็หลุดลุ่ย แถมเดินไปเดินมา เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวหน้าบึ้ง พอเด็กแถวนั้นเห็นก็กลัวร้องไห้จ้า...

>ปกติเวลาทำงานคุณพ่อเป็นคนยังไง?
น่ากลัวครับ เวลาพ่อใช้ความคิดอยู่แล้วมีคนไปส่งเสียงดัง ก็จะถูกตวาดว่า 'หนวกหู!' บางทีถูกเตะด้วย แต่เวลาไม่ได้ทำงานจะใจเย็น พ่อเป็นคนมีความรู้มาก เหมือนสารานุกรมเดินได้ รู้ทั้งเรื่องละครคาบูกิ ละครหุ่นเชิดญี่ปุ่น ขณะเดียวกัน ก็รู้เรื่องวรรณคดีและละครของต่างประเทศเป็นอย่างดี ตัวผมเองเชี่ยวชาญด้านวรรณกรรมตะวันตก แต่ด้วยอิทธิพลของพ่อก็สนใจอ่านนิยายสืบสวนตะวันตกโดยเฉพาะของอังกฤษ อาทิเช่น เชอร์ล็อค โฮล์มส์ นิยายของอกาธา คริสตี ผมชอบถกเรื่องนิยายสืบสวนของอกาธา คริสตี กับพ่อบ่อยๆ 


>นับถือหรือชอบคุณพ่อตรงไหนมากที่สุด?
อืมม์..ของทุกอย่างมองได้สองด้านเสมอ พ่อเป็นคนที่เกลียดการยอมแพ้ พ่อเคยพูดกับผมว่า "เรียวอิจิ รู้ไหมว่าทำไมพ่อถึงเขียนนิยายอยู่ทุกวันนี้ เพราะพ่อไม่อยากแพ้คนอื่น พ่อจะบอกตัวเองเสมอว่า ฉันจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด" แล้วคนที่พ่อไม่อยากแพ้มากที่สุด ก็คือคุณเอโดะงาวา รัมโป พ่อยกย่องคุณรัมโปว่าเป็นนักเขียนนิยายสืบสวนที่ยิ่งใหญ่ เปรียบเสมือนภูเขาลูกใหญ่เบื้องหน้าที่ตัวเองจะต้องข้ามไปให้ได้ นั่นคือ เป้าหมายในการแต่งนิยายของพ่อ แล้วอยู่มาวันหนึ่ง คุณรัมโปก็เลิกเขียนหนังสือ หันมาทำงานเป็นนักวิจารณ์ พ่อรู้เข้าก็โกรธมาก เวลาคุณรัมโปมาเที่ยวบ้าน พ่อก็จะขอร้องแกมบังคับให้คุณรัมโปกลับมาเขียนนิยายอีก เพราะถ้าคุณรัมโปไม่เขียน พ่อก็ไม่รู้จะเขียนไปทำไม สิ่งที่จะยึดเป็นเป้าหมายก็พลอยหายไปด้วย

        ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกชายของครอบครัวไหนๆ ก็เหมือนกัน ถ้าเปรียบเป็นสัตว์ ก็คงไม่ต่างจากการแก่งแย่งชิงดีระหว่างสัตว์เพศผู้ด้วยกัน ความจริงผมไม่ได้คิดจะแก่งแย่งชิงดีกับพ่อหรอก แต่จะให้พูดว่ายังไงดีล่ะ คือมีบางจุดของพ่อที่ผมไม่เข้าใจ ซึ่งน่ากลัวมาก อาทิเช่น พ่อเป็นคนที่อารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงเร็วมาก เหมือนเป็นคนสองบุคลิก คือมีทั้งด้านที่เป็นคนอารมณ์เย็น อบอุ่น ใจดี แต่จู่ๆ ก็สามารถกลายเป็นคนน่ากลัวไปได้อย่างไม่มีเหตุผล แต่นิสัยแบบนี้เป็นสิ่งที่มักพบเห็นได้ในบรรดาศิลปิน
ถ้าให้ยกตัวอย่างนักดนตรีซึ่งเป็นสาขาที่ผมเชี่ยวชาญ ไม่ว่า บีโธเฟน ชูแบร์ต หรือโชแปง คนเหล่านี้ล้วนมีทั้งด้านที่เหมือนคนสติฟั่นเฟือนและด้านที่สงบเยือกเย็น พ่อของผมก็เหมือนกัน ซึ่งผมว่าถ้าไม่มีบุคลิกแบบนี้ก็ไม่ได้ เพราะศิลปินต้องมีความบ้าอยู่ในตัว ถ้าไม่บ้าก็จะทำงานดีๆ ออกมาไม่ได้
คนที่จิตใจดี เต็มไปด้วยสามัญสำนึกจะเข้ากับคนได้ง่าย แต่ศิลปินชื่อดังเช่นบีโธเฟนมักจะมีนิสัยไม่น่าคบ ไม่มีใครอยากอยู่ด้วย แต่คนแบบนี้แหละที่จะผลิตผลงานที่เป็นเอกลักษณ์ออกมาได้พ่อเป็นคนมีความรู้มาก สามารถแยกแยะความผิดชอบชั่วดีได้ จะว่าไปก็เหมือนเป็นคนในอุดมคติ แต่ขณะเดียวกัน ก็สามารถเปลี่ยนเป็นคนบ้าราวกับถูกสุนัขบ้ากัด หรือกลายเป็นหมาป่า เป็นแฟรงเก็นสไตน์ได้ในชั่วพริบตา นี่จึงน่าจะเป็นเหตุผลที่ทำให้พ่อมีไอเดียที่จะสร้างสรรค์ผลงาน แล้วนิสัยด้านดีจะเป็นตัวกำกับให้ผลิตงานออกมาได้ คือจะมีแต่ความบ้าก็ไม่ได้ ต้องมีจิตใจที่ดีงามด้วย




ลองอ่านคราว ๆ แร้วจะทำให้เรารู้เรยว่าการแต่งนิยายสืบสวนสอบสวนไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เรย
และหากเราคิดจะแต่งนิยายสืบสวนนอกจากมีความรู้แล้ว เราต้องมีใจรักด้วยถึงจะทำให้นิยายของเราจะประสบผลสำเร็จ หากใครเป็นแฟนคลับคินดะอิจิ โคสุเกะคนนี้ หวังว่าทุกคนคงจะประทับใจแน่หากได้อ่านผลงานของโยโคมิโซะ เซชิซึ่งได้สรรค์สร้างกับนักสืบร่างเล็ก หัวยุ่ง สวมกิโมโนหลุดลุ่ย แน่นอนค่ะ ;')

*** ป.ล. ใครยังไม่ได้อ่านคินดะอิจิ สามารถหาอ่านได้ที่  http://www.blisspublishing.co.th/book_buy2.php?sercate_id=14&book=head_suspense&id=1


แฟนคลับ [5]
Add เป็นแฟนคลับ Blog นี้

แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม



  • C o m m e n t
  • 1

    1

    ตอนก่อนหน้า ตอนถัดไป

      C O M M E N T   B o X

    อยากบอกว่า :

    ลงชื่อ
    พิมพ์ตัวเลข

    My Blog
    8
    Comments
    31
    Fanclub
    5


        Blog ที่ผ่านมา


    ดู Blog ทั้งหมด